rezerwa walutowa

Rezerwy walutowe to płynne aktywa zagraniczne, które są kontrolowane i posiadane przez bank centralny danego kraju. Mogą to być przykładowo obce waluty, zagraniczne papiery wartościowe czy złoto i inne metale szlachetne. Należy jednak pamiętać, że same rezerwy nie są dodatkowymi pieniędzmi, które państwo mogłoby swobodnie wydawać.

Początkowo rezerwy były przetrzymywane w złocie. Po wprowadzeniu systemu z Bretton Woods w Stanach Zjednoczonych, amerykańska waluta została związana ze złotem. Spowodowało to, że niektóre kraje zrezygnowały z trzymania rezerw w złocie i zaczęły trzymać je w dolarach. Początki istnienia rezerw walutowych w Polsce sięgają lat 90-tych. Zarządzanie rezerwami walutowymi należy do głównych obowiązków Narodowego Banku Polskiego. Zajmuje się tym Departament Operacji Zagranicznych, a ogólne zasady inwestowania rezerw ustala Zarząd NBP.

Głównym celem posiadania rezerw walutowych przez banki centralne jest utrzymanie stabilności i bezpieczeństwa walutowego kraju. Bank centralny wykorzystuje je do stabilizacji wahań kursu walutowego oraz finansowania ujemnych wyników salda bilansu płatniczego. Aby zminimalizować skutki ewentualnej deprecjacji danej waluty, rezerwy są trzymane w kilku walutach. Badaniem i liczeniem wartości rezerw walutowych poszczególnych krajów zajmuje się Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Podaje się je w międzynarodowej jednostce walutowej SDR, która w przeliczeniu równa jest 1.39 USD.

Aktualnie państwem o największych rezerwach walutowych są Chiny, a na kolejnych miejscach znajdują się Japonia oraz Szwajcaria. Rezerwy Stanów Zjednoczonych szacowane są na 121.2 mld USD, za to Polski na niewiele mniej, bo na 115 mld USD. Jeśli chodzi o rezerwy przechowywane w złocie, to prowadzi USA, Niemcy oraz Włochy, a Polska znajduje się dopiero w trzeciej dziesiątce.

Emilia Monkiewicz, 18 lipca 2020