krzywa laffera

Krzywa Laffera to koncepcja ilustrująca, za pomocą krzywej, zależność między stawką opodatkowania dochodów a dochodami państwa z tego tytułu. Często używana jest jako argument za zmniejszeniem podatków.

Jedno z jej założeń ukazuje, iż początkowo po zwiększeniu podatków wpływy do budżetu państwa zwiększają się, jednak kontynuując wzrost opodatkowania – spadają. Zgodnie z założeniem krzywej najefektywniejszym systemem podatkowym jest taki system, który osiąga punkt nasycenia, kiedy maksymalizuje się przychody podatkowe. Podwyższanie podatków ponad pewną wartość jest, z kolei, nieopłacalne.

Możecie się zastanawiać, czemu wyższe podatki nie oznaczają większych przychodów? Z krzywą Laffera związany jest inny termin – opór podatkowy. Jest on niechęcią ludzi bądź instytucji do uiszczania opłat podatkowych oraz ponoszenia obowiązków i świadczeń finansowych na rzecz państwa. O oporze mówimy, kiedy stawki podatków są za wysokie, a krzywa Laffera zaczyna „lecieć” w dół.

Bardzo dobrym przykładem zastosowania zależności jest USA w 1925 roku. Obniżono wtedy stawkę PIT z 73% do 25%, a dochody budżetowe z tytułu tego podatku wzrosły prawie o połowę. Zwiększył się także znacząco udział bogatych w dochodach z PIT-u. Przeciwnicy koncepcji twierdzą, że obniżając podatki, wciąż możemy osiągnąć większe przychody podatkowe, ze względu na wzrost gospodarczy w państwie.

Krzywa Laffera stworzona została przez amerykańskiego ekonomistę Arthura Laffera w 1974 roku. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, iż twórca tej koncepcji pierwszy szkic krzywej stworzył na chusteczce w restauracji.

Maciej Litewski, 27 czerwca 2020